Omdat Astrid lichamelijk niet zo veel meer kon werd muziek haar passie en uitlaatklep.

Niet zo zeer het bespelen van een instrument (wat ik begrepen heb kon Astrid redelijk goed viool en gitaar spelen), maar meer in het luisteren ernaar.

In haar muziekkeuze was ze erg specifiek. Vaak zei ze dat haar hoofd maar bleef malen. Als ze dan Pearl Jam of een ander hardrock CD opzette overheerste de muziek en niet allerlei 'spookgedachten'. Astrid had een erg brede muziekvoorkeur. Hardrock voerde wel de boventoon, maar ook vrouwelijke artiesten zoals Shakira en J-Lo vond ze erg goed. Niet alleen hun stem, maar ook hun houding en levensstijl, hoewel die van J-Lo op dit moment wel het een en ander te wensen overlaat.

Astrid wilde het volgende op haar begrafenis laten horen:
Guns 'n Roses - November rain
Walter Trout - no.9 Alanis
Morrisette - That I would be good
Cranberries - No need to argue (anymore)
Cranberries - Dying in the sun

Van een nichtje van Astrid heb ik de CD "Onderweg" van Marco Borsato gekregen. Daarop staat het nummer "Zij". Als ik luister naar dat nummer dan zie ik Astrid weer voor me staan, met alle gebreken die ze had, maar ook met de liefde die ze uitdroeg en ondanks haar ziekte nog andere mensen wist op te vrolijken. Zelfs in het ziekenhuis kon je haar er niet onderkrijgen, zolang ze maar muziek kon draaien.