Als je haar agenda doorbladert lees je dat het dag na dag slechter ging.
Toch lees je ook dat ze van elke dag heeft genoten, ook van het bezoek dat langs kwam.
Voor ons was het belangrijkste de transplantatie te halen.
En daar week ook bijna alles voor, behalve de dingen samen doen die gingen voor.
Helaas heeft het zo niet mogen zijn en is onze grootste angst waarheid geworden.
Gelukkig hebben Astrid en ik alles besproken voor als ze zou komen te overlijden tijdens of na de transplantatie.
Maar net voor de finish is ze gestruikeld en lag ze uit de race.
Bijna 28 maanden heeft Astrid op de wachtlijst gestaan, een hele prestatie!
Ik heb Astrid ruim anderhalf jaar geleden leren kennen. Op 28 augustus 2000, in de Efteling.
Wie had kunnen voorspellen dat deze ontmoeting zou uitgroeien tot een sprookje.
En zoals het bij CF-ers vaak gaat, gaat alles snel dus op 20 oktober 2000 hebben wij elkaar vriendschapsringen gegeven om onze liefde voor elkaar te laten zien aan anderen.
Al snel konden we niet meer zonder elkaar.
Met mijn “Stritte-Petit” zoals ik Astrid noemde heb ik veel intense momenten beleeft, zowel positief als negatief.
We hebben er alles uitgehaald wat er in zat.
Zo zijn we gaan racen op Zandvoort. Snelheid, daar hield Astrid van.
Het was nog een hele klus haar zuurstof tankje in zo’n race wagen te verankeren.
Maar genoten hebben we! Ook heeft ze nog meegereden met een goede vriend, achter op de motor. Topsnelheid 280 kilometer per uur, maar het zou net zo goed 320 kilometer per uur kunnen zijn geweest.
Op 4 augustus 2000 hebben we DE grote BBQ gegeven.
Met deze BBQ wilde Astrid iedereen bedanken voor de steun die ze tot dan toe had ontvangen.
Ze kwam ook graag bij mijn ouders op bezoek, en daar hebben we dan ook menig weekeind doorgebracht.
Door vrienden zijn we uitgenodigd om op een luxe woonboerderij met bij behorend zwembad te komen logeren.
We hebben een wereldtijd gehad! Toen het nog allemaal te doen was zijn we ook veel uit eten geweest.
De “Kale Pater” in Haarlem werd ONS restaurant, want Astrid vond daar de borden zo mooi opgemaakt met fruit.
Ze had ook wat aparte trekjes, ze hielt er van om naar ziekenhuis serie te kijken. E.R., Na de diagnose,
Vinger aan de pols en noem maar op. En na al haar eigen ziekenhuis opnamen zou je denken dat ze er genoeg van zou hebben, maar nee hoor geen programma dat ze wilde missen. Je ziet,
Astrid genoot van elk moment, en het was een grote eer om deze kostbare momenten met haar te mogen delen en mee te maken.
Maar aan alle sprookjes zit een einde, zo ook aan dit sprookje.
En zoals ik al heb gezegd, zie je haar achteruit gaan als je door haar agenda bladert.
En als ik haar dan troostte zei ze altijd: “Je bent mijn allesje” en keek me dan met haar enorme sprekende blauwe kijkers aan.
Vaak als ze in een dip zat of pijn had ging ze zitten wiemelen en mompelde dan “De zon schijnt en het gras is groen, de zon schijnt en het gras is groen…”
Verder kon iedereen die maar een vraag had over CF bij haar terecht voor een eerlijk en vooral duidelijk antwoord, en wist ze het niet, dan zocht ze het voor je uit.
Astrid mijn lieve lieveling een vraagbaak 24 uur per dag 7 dagen in de week!
En als ze iets van me nodig had, riep ze altijd “Coenie Poenie”.
Ook noemde ze me “George Coenie” naar de bekende film acteur in E.R. en ja dan smelt je toch gewoon, en zo kreeg ze dan ook alles bij mij voor elkaar.
Er zijn nog veel meer leuke en ook minder leuke momenten geweest, en als je die wilt horen dan bel je me maar even, dan vertel ik je het sprookje van Astrid en Coen.
Ik wil graag de gehele familie Selhorst bedanken voor de fijne tijd en dat ik zo snel ben opgenomen in jullie midden.
Verder wil ik Carla in het bijzonder danken voor haar goede zorg en hulpvaardigheid.
Ook Marianne de boven buurvrouw van Astrid wil ik persoonlijk bedanken voor de opvang van onze katten en de hulp die ze bood in moeilijke tijden. En natuurlijk wil ik ook Mennie en Joep bedanken.
Zij zorgden en zorgen nog steeds voor She-Ra het hondje van Astrid dat 16 jaar lang aan haar zijde liep.
Ook wil ik Marcel mijn beste vriend en zijn vriendin Peggy bedanken voor de opvang en de warmte die ze me de afgelopen dagen hebben gegeven.
Verder wil ik iedereen bedanken die iets voor Astrid en mij heeft gedaan of betekend.
Als laaste wil ik She-Ra bedanken, zij zou Astrid brengen tot aan haar transplantatie.
Maar nu brengt She-Ra Astrid naar haar laatste rustplaats. She-Ra heeft 16 jaar lief en leed met Astrid beleefd en betekende daarom ook alles voor Astrid.
She-Ra bedankt! Astrid, “Stritte-Petit”, lieve lieve schat, mijn lieve lieveling ik wens je een goede reis naar daar waar de zon schijnt en het gras groen is. Je vader, je broer John, je ex Rene en je vriendin Sandra en alle andere bekende wachten op je.

Astrid heel veel liefs en tot ziens, je Coenie Poenie.